Kierownictwo PZHL i w ogóle polskiego sportu zdawało sobie sprawę , że
kiedy na Igrzyska Olimpijskie zjedzie się sporo drużyn,to Polacy nie
będą mieli zbyt wiele do powiedzenia. Polski hokej na lodzie w
pierwszych latach powojennych borykał się bowiem z ogromnymi
trudnościami. Wyposażenie polskich hokeistów było bardzo mizerne, kije
pękały,łyżwy się psuły[niektóre jeszcze z przed wojny],trzeba było więc
braki uzupełniać.Często więc wówczas odkupywano sprzęt od drużyn
zagranicznych z którymi rozgrywano spotkania.
Pomimo tego obecność reprezentacji Polski na Olimpiadzie , miała dla
Polaków swoją pozasportową wymowę.Po buńczucznych wypowiedziach Hitlera
, że wymaże nasz kraj z mapy Europy , sam udział w Igrzyskach miał wtedy
olbrzymie znaczenie.

Postanowiono w tej sytuacji przygotować możliwie starannie
reprezentację, w której znaleźli się ponownie Marchewczyk i Adam
Kowalski. Bramkarza rezerwowego Makutynowicza zastąpił Henryk
Przeżdziecki. Z przedwojennych reprezentantów pojawił się znów Burda, a
ponadto włączono trzech debiutantów Eugeniusza Lewackiego, Alfreda
Gansińca i Bolesława Kolasę. Natomiast zabrakło już Wołkowskiego i
Sokołowskiego.
Pierwsze przetarcie nastąpiło w Czechosłowacji, gdzie Polacy przegrali z
AC Stadion aż 2-14, a potem wygrali z Budziejowicami 6-4. To znów
potwierdziło ową przepaść poziomów między hokejem naszym a
czechosłowackim.
Potem Polska wzięła udział w turnieju w Lozannie , zajmując tam drugie
miejsce za Anglią, z którą przegrała 4-10 [w czasie meczu został
kontuzjowany Maciejko], a dystansując dwa szwajcarskie kluby.

Na dzień przed uroczystym otwarciem Olimpiady omal nie doszło do rozłamu
między MKOL a LIHG. Oto Międzynarodowy Komitet Olimpijski nie chciał
dopuścić do turnieju drużyn Kanady i USA , kwestionując amatorski status
wielu zaoceanicznych hokeistów.LIHG zagroziła przeniesieniem turnieju
hokejowego, jako mistrzostw świata do Davos.Mediatorem, a raczej tym ,
który dyktował warunki okazał się Komitet Organizacyjny Igrzysk
Olimpijskich. Szwajcarzy powiedzieli , że nie na to ponieśli tyle
wydatków na przygotowania do Igrzysk , aby im ktoś nagle rozbijał
imprezę pozbawiając dochodów.Na organizatorów wielki wpływ mieli również
właściciele hoteli w St.Moritz, tak że w końcu MKOL z Avery Brundage'm
na czele musiał skapitulować przed argumentami nie mającymi nic
wspólnego z ideą olimpijską.

Okazało się że na Olimpiadę przybyło tylko dziewięć drużyn. Zadecydowano
więc rozegrać turniej, systemem gier każdy z każdym.
Polska rozpoczęła boje rewelacyjnie , biorąc pełny rewanż nad
Austrią[7-5] za porażkę z Mistrzostw Świata z roku poprzedniego[2-10].
Mecz zaczął się niepomyślnie , bo Austriacy prowadzili po pierwszej
tercji 2-0 i strzelili w drugiej również dwa gole , ale w tym okresie
gry Polska zdobyła aż cztery bramki. Kiedy drużyny wychodziły na lód do
decydującej walki w trzeciej tercji wynik brzmiał 4-4 . Początkowo gra
była wyrównana i każda z drużyn zmusiła bramkarza przeciwników do jednej
kapitulacji. Było już 5-5 . Przy końcu nastąpił zryw Polaków, którzy
strzelili dwa gole i wygrali mecz 7-5.
Strzelcami bramek w tym pełnym napięcia i ofiarności meczu
byli:debiutant Alfred Gansiniec [ 2 bramki], który jak taran parł do
przodu , rozbijając swą szybkością i wagą wszelkie przeciwności. Po
jednej bramce zdobyli Csorich,Palus,Skarżyński,Burda i Marchewczyk.

Następnego dnia , 31 stycznia, Amerykanie urządzili sobie przed naszą
bramką poligon strzelecki zdobywając aż 23 gole. Polacy odwdzięczyli się
tylko 4 razy. Szczególnie dotkliwa była druga tercja , kiedy Maciejko
puścił 9 goli.Było to jednak przyczyną licznych kar , jakie Polacy
odsiadywali za "oddawanie".Prowokatorzy natomiast mniej spędzali czasu
poza bandą.Zresztą nie po raz pierwszy na mistrzostwach świata czy
olimpiadach sędziowanie nie było - delikatnie mówiąc - poprawne.

W tym turnieju Polacy wygrali jeszcze jeden mecz z Włochami 13-7 ,
którzy byli zdecydowanie najsłabszą drużyną [świadczą o tym porażki
Włochów ze Szwecją 0-23, z USA 1-31,z Kanadą 1-21 i Czechosłowacją
3-22].
Pozostałe mecze biało-czerwonych zakończyły się porażkami z Kanadą
0-15,Czechosłowacją 1-13,Wielką Brytanią 2-7,Szwajcarią 0-14 oraz
Szwecją 2-13.Ostatecznie zajęli siódme miejsce wyprzedzając tylko
Austrię i Włochy , zdobywając 29 bramek a tracąc 97.

Mistrz i wicemistrz olimpijski Kanada i Czechosłowacja miały tę samą
ilość punktów, bo mecz między tymi zespołami zakończył się bezbramkowym
remisem,ale Kanadyjczycy choć strzelili tylko 69 bramek , stracili ich
zaledwie 5, podczas gdy u Czechosłowaków ten stosunek wynosił
80-18.Mistrzem została więc Kanada.

Na żadnej do tej pory Olimpiadzie nie było tak komercjalnego stosunku do
imprezy , jak to miało miejsce w 1948 roku w St.Moritz. Nie dbano tam o
bohaterów Igrzysk - olimpijczyków , a zajmowano się tylko turystami,
szczególnie tymi z Ameryki. Szwajcarom zależało na propagandzie ich
zimowisk.Prasa nazwała tę Olimpiadę "olimpiadą hotelową".
Hokeiści amerykańscy zaskoczyli wszystkich swoich przeciwników tym ,że
smarowali sobie na czarno miejsca pod oczami , aby światło od lodowiska
nie odbijało się i nie raziło ich w oczy.Wyglądali więc jak "diabły".

Kierownictwo polskiego hokeja oceniło występ naszych hokeistów bardzo
krytycznie .Trudno się dziwić , skoro w czasie turnieju eksperymentowano
różne ustawienia wykorzystując na przykład w niektórych meczach na
obronie napastników Csoricha i Gansińca.

 

* dokładna tabelka znajduje sie w -> "Reprezentacja Polski"


źródło:Śladem hokejowego krążka - W.Domański