W ramach przedolimpijskich przygotowań do Igrzysk w Sarajewie,
reprezentacja polskich hokeistów brała udział w międzynarodowym turnieju
zorganizowanym z okazji 50-lecia Podhala Nowy Targ.

Do stolicy Podhala przyjechała reprezentacja Moskwy, reprezentowana
przez dziewiątą drużynę ekstraklasy ZSSR - Krylię Sowietow oraz
pierwszoligowy VSZ Koszyce z Czechosłowacji.
W pierwszym spotkaniu Polska zremisowała z Moskwą 5-5. Następnie uległa
VSZ Koszyce 1-3 i na koniec pokonała gospodarzy, Podhale 9-3.
Niestety, obserwatorzy spotkań nie mieli zbyt dobrego zdania o poziomie
jaki prezentuje nasza olimpijska kadra.
Nasi najlepsi zawodnicy ustępowali niemal pod każdym względem rywalom.

Tuż przed samym wylotem do Sarajewa, biało-czerwoni rozegrali w
Warszawie jeszcze dwa sparingi z NRD zakończone zwycięstwami 5-4 i 9-6 .
I choć wyniki były korzystne dla nas, to jednak w grze naszego zespołu
dało się zauważyć wiele mankamentów.

Trenerzy Emil Nikodemowicz i Zenon Hajduga powołali ostatecznie 20
zawodników. Barw Polski na XIV Zimowych Igrzyskach bronili:
Włodzimierz Olszewski, Gabriel Samolej, Ludwik Synowiec, Robert Szopiński,

Andrzej Ujwary, Jan Stopczyk, Janusz Adamiec, Marek Cholewa , Andrzej
Chowaniec, Jerzy Christ, Krystian Sikorski, Henryk Gruth, Andrzej
Hachuła, Wiesław Jobczyk, Leszek Jachna, Andrzej Zabawa, Stanisław Klocek,

Andrzej Nowak, Jan Piecko oraz Henryk Pytel.

W inauguracyjnym meczu polscy hokeiści zmierzyli się ze znakomitym
zespołem Związku Radzieckiego. Już sam początek spotkania zapowiadał
wysoką porażkę.
Biało-czerwoni rozpoczeli bardzo nerwowo i nic dziwnego, że rywale raz po
raz gościli pod bramką Olszewskiego. Jedynie przy stanie 0-3 nastąpił
krótkotrwały okres lepszej gry Polaków, czego efektem było zdobycie
honorowego trafienia w 12 minucie przez Sikorskiego.
Mecz przegraliśmy w dwucyfrowych rozmiarach 1-12.

Następnym naszym rywalem miała być drużyna Republiki Federalnej Niemiec
i jak powszechnie wówczas uważano, miał być to przeciwnik z którym
Polacy mogli skutecznie powalczyć. Okazało się jednak, że w tym meczu
nie mieliśmy poza ambicją zbyt wiele atutów.
U naszych graczy raził brak ogrania międzynarodowego, a samą ambicją i
wolą walki można było zdziałać tylko to co nasz zespół zrobił...
przegrał po zaciętej walce i dzielnej obronie. Nie wystarczyło to jednak
na tak solidnego rywala. Przegraliśmy 5-8, a bramki dla naszych barw
zdobyli: Zabawa, Christ, Nowak, Piecko i Jobczyk.

W kolejnym swym występie, Polska po fatalnej grze uległa Włochom 1-6
(gol Christa).
O tym jak źle hokeiści byli przygotowani do Igrzysk niech świadczy
wypowiedż obrońcy Andrzeja Nowaka po tym meczu :
"W tym gronie nie mamy co marzyć o sukcesach. To nie jest reprezentacja,

ale grupka przypadkowo dobranych zawodników nad którymi nikt nie
panuje. Nigdy nie wiadomo kto z kim gra, a wycofanie z gry w pojedynku
z Włochami najlepszego i najwaleczniejszego gracza Jana Stopczyka po
dwóch tercjach, kiedy trzyma się na lodzie takich... co unikają walki
mówi o wszystkim "

13 lutego biało-czerwoni oblali kolejny egzamin. Tym razem w pojedynku z
odmłodzonym zespołem "Trzech Koron" odnotowaliśmy czwartą z rzędu
porażkę 1-10 (bramka Zabawy).

Do ostatniego meczu grupowego przystąpili więc Polacy w fatalnych
nastrojach, z zerowym kontem po stronie zysków.
Naszym przeciwnikiem była drużyna gospodarzy, występująca wtedy w
grupie "C" Jugosławia, która nieoczekiwanie wygrała z Włochami 5-1.
I to własnie dzięki temu zwycięstwu otwierała się szansa przed naszą
reprezentacją na zajęcie 4 miejsca w grupie.
Aby tego dokonać trzeba było wysoko ograć gospodarzy Igrzysk.
I tak też się stało. Polska po bramkach Christa 3, Hachuły, Jobczyka,
Chowańca, Zabawy i Klocka odniosła pierwsze zwycięstwo w turnieju,
dzięki któremu uzyskalismy prawo gry o 7 lokatę.

Jednak ostatni szósty mecz nie przyniósł Polakom sukcesu.
Los zetknął nas z zawiedzionym teamem USA , który był obrońcą złotego
medalu sprzed czterech lat w Lake Placid.
- Ale nie z tamtym zespołem graliśmy , ponieważ pozostało w nim tylko
dwóch graczy: weteran lodowych tafli Harison i Czech z pochodzenia
Verchota. Pozostali to młodzi zawodnicy z klubów uniwersyteckich.
Polacy przegrali to spotkanie 4-7. Trzeba jednak dodać że graliśmy z
rywalem wyrażnie załamanym niepowodzeniami w Sarajewie.
Bramki dla naszych barw zdobyli: Klocek, Pytel, Jobczyk i Sikorski.

Podsumowując występy biało-czerwonych na lodowiskach Jugosławii trzeba
powiedzieć że nasi hokeiści nie tylko w meczach z "tuzami" światowego
hokeja byli tłem dla rywali, ale również z drużynami zaliczanymi do
"średniaków" mieliśmy kłopoty z nawiązaniem wyrównanej walki.
Słaby występ Polaków był konsekwencją nie tylko niewłaściwego
przygotowania naszej kadry do Igrzysk. Należy również pamiętać, że od
Olimpiady w Lake Placid nasza reprezentacja nie miała właściwie żadnych
kontaktów z elitą światowego hokeja, gdyż począwszy od 1981 roku na
mistrzostwach świata za rywali mieliśmy drużyny grupy "B".
Nie można też za te nieudane dla naszych hokeistów Igrzyska zrzucać
całej winy na trenera. Bo przecież chyba nikt nie powinien mieć żadnych
wątpliwości co do umiejętności trenerskich Emila Nikodemowicza.
Wystarczy przypomnieć wspaniałe występy zaledwie rok póżniej i to
właśnie pod wodzą tego samego trenera hokeistów Polonii Bytom w
Pucharze Europy.
Bytomianom wówczas udało się dojść do finałów tych rozgrywek, po drodze
eliminując renomowane Dynamo Berlin.

W sumie biało-czerwonych stać było na lepszą postawę, nie byli bowiem
gorzej wyszkolonymi zawodnikami od Niemców czy Włochów. Jednak w
Sarajewie Polacy pokazali grę poniżej swoich możliwości.

Grupa "A"
[7-15.02]

Włochy - Szwecja 3-11
Polska - ZSSR 1-12[1-3,0-4,0-5]
Jugosławia - RFN 1-8

ZSSR - Włochy 5-1
Polska - RFN 5-8[2-2,1-3,2-3]
Jugosławia - Szwecja 0-11

Szwecja - RFN 1-1
Jugosławia - ZSSR 1-9
Polska - Włochy 1-6[1-0,0-4,0-2]

RFN - ZSSR 1-6
Szwecja - Polska 10-1[2-1,7-0,1-0]
Jugosławia - Włochy 5-1

ZSSR - Szwecja 10-1
Jugosławia - Polska 1-8[1-2,0-3,0-3]
RFN - Włochy 9-4

1.ZSSR........10...42-5
2.Szwecja......7...34-15
3.RFN..........7...27-17
4.Polska.......2...16-37
5.Włochy.......2...15-31
6.Jugosławia...2....8-37

Grupa "B"
[7-15.02]

USA - Kanada 2-4
Austria - Finlandia 3-4
Czechosłowacja - Norwegia 10-4

Kanada - Austria 8-1
Czechosłowacja - USA 4-1
Finlandia - Norwegia 16-2

Austria - Czechosłowacja 0-13
Norwegia - USA 3-3
Kanada - Finlandia 4-2

Kanada - Norwegia 8-1
Finlandia - Czechosłowacja 2-7
USA - Austria 7-3

Finlandia - USA 3-3
Czechosłowacja - Kanada 4-0
Norwegia - Austria 5-6

1.Czechosłowacja.....10...38-7
2.Kanada..............8...24-10
3.Finlandia...........5...27-19
4.USA.................4...16-17
5.Austria.............2...13-37
6.Norwegia............1...15-43

Mecz o 5 miejsce:
RFN - Finlandia 7-4

Mecz o 7 miejsce:
Polska - USA 4-7

Finały:
[17-19.02]

ZSSR - Szwecja 10-1*
Czechosłowacja - Kanada 4-0*
* Mecze z eliminacji grupowych.

Czechosłowacja - Szwecja 2-0
ZSSR - Kanada 4-0
Szwecja - Kanada 2-0
ZSSR - Czechosłowacja 2-0

O olimpijskim złotym medalu zdecydował mecz rozegrany ostatniego dnia
turnieju w hali "Zetra" pomiedzy ZSSR i Czechosłowacją.
Po znakomitej grze zwyciężyli Rosjanie 2-0 (bramki Kozewnikow i Krutow).

Ostateczna kolejność grupy finałowej:

1.ZSSR.............6...16-1
2.Czechosłowacja...4....6-2
3.Szwecja..........2....3-12

4.Kanada...........0....0-10

Klasyfikacja kanadyjska:

1.Erich Kuhnhackl /RFN/ [8 bramek + 6 asyst] 14 pkt.
2.Peter Gradin /Szwecja/ [9+4] 13 pkt.
3.Nikołaj Drozdecky /ZSSR/ [10+2] 12 pkt.
4.Wjaczesław Fetisow /ZSSR/ [3+8] 11 pkt.
5.Petri Skriko /Finlandia/ [6+4] 10 pkt.

Zygmunt Trela