Jonathan Quick wiesza łyżwy na kołku. Na taflach NHL rozegrał 19 sezonów. To była wyjątkowa kariera – pełna trofeów, rekordów i występów, które na zawsze zapisały się w historii NHL.
Gdy w poniedziałek, w Sunrise na Florydzie, wybrzmiała syrena kończąca mecz z New York Rangers , tablica wyników pokazywała tak naprawdę moment definitywnego zakończenie jednej z najbardziej utytułowanych karier w historii National Hockey League. Jonathan Quick, 40-letni bramkarz, którego akrobatyczne parady i waleczność na nowo zdefiniowały pozycję bramkarza na prawie dwie dekady, zjechał z lodowiska po raz ostatni.
Od przełomowej dominacji w Los Angeles Kings na początku lat 2010., aż po ostatnią kadencję w Nowym Jorku, Quick utrzymywał standard doskonałości, który wymagał uwagi każdej organizacji w lidze. Aby zrozumieć powagę jego odejście, należy przyjrzeć się jego wpływowi na franczyzę Los Angeles Kings. W 2012 roku, Amerykanin stworzył coś, co analitycy często określają jako najlepszy indywidualny występ w fazie play-off w historii sportu. Podczas fazy play-off o Puchar Stanleya w 2012 roku osiągnął średnią bramek straconych na mecz na poziomie 1,41 i skuteczność obron na poziomie 0,946, co jest statystyką graniczącą z niemożliwością. Przyniosło mu to Conn Smythe Trophy, nagrodę przyznawaną najbardziej wartościowemu zawodnikowi fazy play-off.
Powtórzył ten wyczyn w 2014 roku, prowadząc Los Angeles do drugiego mistrzostwa w ciągu trzech lat. Jego styl - charakteryzujący się agresywnym ustawianiem się w ataku na strzelca i błyskawicznymi odzyskiwaniem krążka - zmuszał drużyny do adaptacji. Trenerzy w całej lidze latami próbowali opracować strategie, które miały pokonać "styl Quicka", podejście opierające się na niezwykłej elastyczności i niemal telepatycznej zdolności śledzenia krążka w zgiełku.
Gdy zakończył się poniedziałkowy mecz z Florida Panthers, Siergiej Bobrowski poprowadził swoją drużynę do pożegnania się z utytułowanym weteranem.
Garść liczb:
Wygrane w karierze: 404
Puchary Stanleya: 3 (2012, 2014 z Los Angeles, 2023 z Vegas)
Trofeum Conna Smythe'a: 2012 (pierwszy bramkarz, który zdobył to wyróżnienie po lokaucie)
Występy w karierze: 921
Dwukrotny członek reprezentacji olimpijskiej USA (srebrny medal, 2010)
Czytaj także:
